Lucía Lacarra: “Giza-aldea da azken finean artista bat osatzen duena”

editIMG_3959

Más sobre:

Nazioarteko dantza-figura handia Lucía Lacarrak, Zumaiakoa, bere ibilbide arrakastatsua errepasatu du BasqueMagazine-rentzat eta ilusioz gainezka hitz egiten digu bere hurrengo ikuskizunaren inguruan maiatzaren 22an Donostiako Kursaalean, Fordlandia.

Fordlandia, Lucía Lacarra eta Matthew Golding. ©Leszek Januszewski
Fordlandia, Lucía Lacarra eta Matthew Golding. ©Leszek Januszewski

Noiz erabaki zenuen balleta zure bizitza izango zela? Oso argi zenuen?

3 urte nituenetik oso argi neukan hori, dantzaria izango nintzela esan nuen. Garai hartan Zumaian ez zegoen akademia bakar bat ere. 9 urte bete arte itxaron behar izan nuen bat ireki arte. Existitzen ez zen mundu batean, dantzaria izango nintzela erabaki nuen. Lehen akademian, barrari heldu nion, lehenengo postua egin genuen eta ni dantzari profesional sentitu nintzen. 11 urterekin, Tarragonako ikastaro batera eramateko gomendatu zioten amari, nik oso ezaugarri onak nituelako. Behin han, irakasle guztiak nire gainera etorri ziren, eta amari esan zioten izar bat ekarri zuela, hamar urtean behin horrelako pertsona bat jaiotzen dela. Ikasturte honen ondoren, nire amari esan zioten Donostian oso irakasle ona zegoela, Mentxu Medel, oso haur prestatuekin lan egin zuena. Ordura arte, Bartzelonara, Bruselasera eta Cannesera joatea proposatu zidaten. Donostian egon nintzen 14 urte bete arte, beka bat eskuratu eta Madrilera joateko. Han nahiko azkar joan zen dena. Urtebete eman nuen eskolan, eta 15 urterekin profesional gisa hasi nintzen dantzan.

Imajinatzen zenuen hain arrakasta handia izatea? Oso sari garrantzitsuak jaso dituzu munduko leku askotan dantzari gisa egin duzun ibilbideagatik.

11 urterekin ikusi ahal izan nuen lehen bideoa, El Lago de los Cisnes. Amari deitu eta esan nion: "ikusten al dituzu bi lerro horiek? Baten azkena izan nahi dut". Hain magikoa iruditzen zitzaidan mundu hori, nik eszenatoki batean bizi nahi nuela, nire lana antzerki batera joan eta dantza egitea. Niretzat azkena izatearekin zorionik handiena zen. Ez nuen saririk espero. Niretzat dantza beti gozatzeko zerbait izan da, emozioak sentitzeko eta adierazteko zerbait, eta ez epaitua sentitzeko zerbait. Dantzan, artea bada, ezin duzu perfekzioa bilatu. Moscú-ra joan nintzenean, eta han Benois de la Danse saria eman zidaten, dantzaren Oscarra... Nik uste nuen inoiz ez nuela horrelakorik izango. Sari bat hartzen dudan bakoitzean esaten dut: "Nork esango zidan!".

Fordlandia. ©Leszek Januszewski
Fordlandia. ©Leszek Januszewski

Noiz da lehen unea eta nolakoa da nazioartean lan egitea?

Madrilen nengoen ordurako. Iritsi zen puntu bat non konturatu nintzen, hainbat egoeragatik, ez nintzela zoriontsua. Donostiara itzuli eta 18 urterekin Marseillara joan nintzen, izar bat behar zutelako. Zoriontsu ez nintzelako ezetz esan izanak asko lagundu dit bizitzan, gero ez zaidalako kosta alde batetik bestera ibiltzea. Herrialde batetik bestera. Konturatu naiz hau dela nire bizitza, dena eman dut bizitza honen alde... beraz, erabakitzeko eskubidea dut. Marseillan 3 urte eman ondoren San Frantziskora joan nintzen. Bilaketa bat bezala zen, neure buruaz ikastea eta deskubritzea. Bertan 5 urte eman ondoren, Munichera joan nintzen, antzerkian, errepertorioan, puntu geografikoan oinarritutako erabaki baten inguruan. 14 urtez egon nintzen han. Eta orduz geroztik, 2 urte Dortmunden, Madrilen... Etengabeko bilakaera izan da, eta pixkanaka prestatzen joan naiz.

Fordlandia, datorren maiatzaren 22an Donostiako Kursaalean eskainiko duzuen proiektua. Zer al diguzu esan?

Fordlandia niretzat oso berezia da. Matthew Goldingek eta biok aspalditik ezagutzen genuen elkar, ekitaldietan bat egiten genuelako. 2019ko ekainean elkartu ginen horietako batean, eta hor konektatu genuen, benetan ezagutu genuen elkar. Beti izan dut ikuskizun bat ekoizteko gogoa. Eta berak ere bai. 2020ko urtarrilean San Frantziskoraino joan ginen pieza bat sortzeko asmotan. Otsailean beste pieza batzuk lantzen hasi ginen... Eta martxoan mundua lurrera erori zitzaigun. Pandemia hasi zen. Alemanian geunden dantzan, dena ixten zela esan ziguten eta banandu egin behar izan genuen.

Fordlandia. ©Toti Ferrer
Fordlandia. ©Toti Ferrer

Eta nola antolatu zineten?

Sortzeko unea izan zen. Pandemia amaitzen zenerako ikuskizunak prest egon behar zuela esan genion elkarri, eta 10 aste horietan sortu genuen, birtualki. Ez genuen gauza zoragarririk nahi, zerbait zintzoa nahi genuen, une hartan sentitzen genuena islatu nahi genuen, distantzia. Ez genekien noiz dantzatuko genuen berriro. Fordlandia %25eko edukierarekin estreinatu genuen, baina guri 200 edo 2000 pertsona egotea berdin zitzaigun, eszenatokietara itzultzen ginelako. Jendeak, Fordlandia ikusi ondoren, esaten dit amets hori jasotzen dutela, errealitatetik ihes egitea, zerbait magikora eramaten direla, hau da, guk dugun amets batean zeharreko bidaia batera. Nire buruari esan nion edukiera %100ean zegoenean Donostiara ekarriko nuela, hemengo jendeak ikus zezan, eta hala egin dut.

Munduan zehar hainbeste buelta eman ondoren, zer da zuretzat Zumaiara itzultzea?

Etxera itzultzea. Ni laster irten nintzen etxetik eta 2019ko irailera arte ez nintzen itzuli. Horregatik izan da Zumaia beti nire etxea. Beti jakin izan dut nire lanbideak baldintzatuko zuela nire bizitza. Dantzatu ahal izateko banekien dantzak eramango nauen lekuan bizi behar nuela.

Haurtzaro guztiz normala izan nuen, xaloa, zoriontsua, haur baten askatasun eta segurtasunarekin. Garrantzitsua da zure egoarentzat, buruarentzat: giza-alde da azken finean artista osatzen duena. Neurriz kanpoko egoa izateak ez du ezertarako balio munduan.

Erokeria bezalakoa da mundutik alde batetik bestera ibiltzea... baina izugarri gustatzen zaidan erokeria da.

Fordlandia. ©Leszek Januszewski
Fordlandia. ©Leszek Januszewski

Gomendatuko diguzu plan bat lehen aldiz bisitatzen gaituen norbaitentzat?

Ni etortzen naizenean atseden hartzeko izaten da, ez bainaiz egunerokoan gelditzen. Asko gustatzen zait Donostiara joatea, La Perlara joatea... Euskal Herria oso polita da. Ez duzu plan bat izan behar leku txikiak aurkitu ahal izanteko, jatetxe zoragarriak... non geografikoki zoragarria den. Gauza asko aurkitu ditut Matten alboan, bere begien bidez. Zumaiaz maiteminduta dago. Zorte handia dugu bizi garen lekuan bizitzea.

Harpidetu zaitez gure Newsletterrera

Kalitate turistikoko edukirik onena dugu, zure posta elektronikora bidaliko dizugu hamabost egunetik behin.

Te van a encantar